|
Onze poes Jasmijn, is in mei 2009 gedekt door DJ.
Na een probleemloze zwangerschap wilde de bevalling niet erg vlotten
zodat wij besloten in overleg met de dierenarts op dag 67 de kittens via een keizersnee te halen.
3 gezonde sterke jongens werden er geboren, en wij waren allemaal dolblij.
Jasmijn was erg gelukkig met haar 3-ling, en verzorgde ze als een echte moederkloek.
Na een paar dagen werd Jasmijn niet lekker, en ging haar kinderen steeds slechter verzorgen,
waarna wij deze zware taak van haar overnamen, maar zo goed als een moeder dat kan
kunnen wij echt nooit.
De kittens kwamen steeds minder aan in gewicht en Jasmijn ging zich steeds vreemder gedragen.
Op een zondagochtend was de maat vol, de kleintjes hadden honger en Jasmijn voelde zich niet lekker.
De weekend dierenarts gebeld, wij mochten komen met mama Jasmijn en de kittens.
De kittens kregen een infuus, en vervangende moedermelk mee, en Jasmijn alleen een koortsverlager.
De volgende dag werd het allemaal niet beter, en om 16.30 uur stortte Jasmijn voor mijn voeten neer.
Met spoed naar onze eigen dierenarts in Rotterdam met de kittens.Jasmijn moest met spoed geopereerd worden en wij moesten bij de telefoon blijven, waar ik dus wel een heel eng gevoel bij kreeg.
De kittens kregen alle drie weer een infuus , en een anti-biotica injectie, een vitamine spuit, een koortsverlager, en mama moest dus blijven en gingen wij alleen met de kittens naar huis.
’s-Avonds om 22.30 uur een telefoontje van de dierenarts, een baarmoederontsteking,
dus haar baarmoeder moest eruit, dus weer een wond. De volgende dag Jasmijn ophalen,
en controle van de kittens wat ook niet beter ging, dus ter plekke moest ik leren sonde voeding
te geven als laatste redmiddel, anders zouden ze het niet redden. Jasmijn onder de pillen mee naar huis,
en de kittens met een blikje melk en een sonde, doodeng, maar ik had geen keus.
De kittens bleven afvallen waarna ik hulp heb ingeschakeld met de rasvereniging Maine Coon, om het eten van de kittens te gaan bepalen, en jawel hoor, na 3 dagen alles onder controle, om de 3 uur voeden en
‘s-nachts doorgaan. Oke, je valt om van de slaap, maar de kittens groeien, dus je gaat door.
Op dag 17 is Bally, het kleinste kitten niet in orde, de dierenarts gebeld, voor een afspraak, een uur later, ondertussen de andere 2 eten gegeven, Melanie wakker gemaakt, iedereen vliegensvlug aangekleed, mandje gemaakt voor Bally, maar…te laat, overleden 1 minuut voor wij weggingen.Intens triest zo’n dapper kereltje, zo mooi, perfect gewoon. Maar we moeten door voor de andere 2, dus Bally begraven in de tuin, zo in en in triest allemaal. De kittens groeien goed maar Puntje gaat ineens kreupel lopen, heel gek, leek wel of hij dronken was, dus even een dag of 2 aangekeken en toen begon Rood ook gek te lopen, dus gelijk naar de dierenarts, en wij namen Feline een andere poes van ons ook maar mee, ze was niet zo lekker, wilde niet eten en drinken en zat in elkaar, we gaan toch dus nemen wij Feline ook mee. De kittens krijgen een vit b. spuit, en Feline moet blijven, voor onderzoek, niemand weet wat ze heeft, dus onderzoek. De kittens hebben niets bijzonders? Zijn met een paar dagen weer beter. Naar huis weer zonder Feline. Een paar uur later telefoontje van de dierenarts, Feline haar longen zitten vol met kwaadaardige gezwellen en niemand kan nog iets voor haar doen, zij moet dus ingeslapen worden. Zo verschrikkelijk als je net een kleintje van 17 dagen moet verliezen, daarna een poes van 10 maanden en 4 maanden hiervoor ook al een poes van 10 maanden, dit verzin je toch niet.
De volgende dag weer terug voor nog een injectie voor de kittens, die moeten ze 4 dagen achter elkaar, alleen het helpt niks, soms zie je wel een lichtpuntje, maar die verdwijnt vrijwel direct. Zaterdag de vierde injectie, en gelijk het bericht, wij kunnen niets meer voor ze doen, het beste is inslapen………..na 4 weken zoveel liefde te hebben gegeven en terug gekregen, met eindeloze telefoontjes naar mensen die er verstand van hebben, met slapeloze nachten en talloze piekeruurtjes, met praten, verzinnen, bedenken, zoeken op internet, met Vitamine B pillen, en vitamine smeerseltjes, alles hebben wij voor de jongens gedaan…..het heeft niet geholpen, vanmiddag om 11.30 hebben wij onze jongens Rood en Puntje uit hun lijden verlost. Dit doet zo’n pijn, dit is zo hard, onze jongens van 4 weken en 1 dag, zo mooi, zo lief, zo dapper, ons sprookje, hier hadden wij zo naar uitgekeken, op gewacht, de dagen geteld, over…… 3 kittens dood, Feline dood en 4 maanden eerder Mila dood…………….., dit is niet normaal, ons sprookje vol liefde geluk, in 1 klap een hel.
Sorry, wij zijn op na dit gevecht, wij hebben voor ze geknokt, maar verloren………..!
Wat begon als een oneindig mooi sprookje,
vol liefde en geluk eindigde abrupt in een ware hel.
Wij zijn alle drie helemaal stuk.
Gerda
| 
"
dus Donna
maar ze is echt heel lief voor mij hoor 
snurkkkk snurkkkk
